از خواب که بیدار شد امید تموم وجودش رو پر کرده بود چشماش رو بست و با تمتم وجودش پاهاش رو روی زمین گذاشت...

به آرومی از جاش بلند شد... لبخندی زد و به طرف پنجره رفت....

سالها بود که آرزوی این لحظات رو داشت... که خودش بتونه روی پاهای خودش بایسته... با پاهای خودش به طرف پنجره بره و به درختای حیاطش سلام کنه...

پنجره رو باز کرد... نسیم دل انگیزی صورتش رو نوازش کرد..قطره اشکی از گونهاش پائین اومد و عاشقانه خدا رو شکر کرد به خاطر سلامتی...

همه پزشکا معتقد بودن که سلامتی دوباره اش به معجزه شبیهه!

از بوی صبح و شبنم و نسیم مست مست شد....  لباس هاش رو پوشید و برای پیاده روی تو کوچه باغای اطراف از خونه بیرون رفت...

به خودش که اومد... ساعتها بود که از خونه بیرون اومده بودو به کسی نگفته بود...

داش برای همسرش و دختراش سوخت... حتما الان خیلی نگران شدن ... باید برگردم...

تو همین فکرا بو که صدای ترمز شدیدی رو شنیدو ضربه دردناکی رو تو بدنش احساس کرد روی زمین افتاد...

برگشت و دختری رو دید که عصبانی از ماشین پیاده شده و داد و بیداد می کنه... لبخند تلخی زود و به دختر گفت بره...!...احساس بدی داشت.... 

ماشین دربستی گرفت و ه خونه برگشت...

سه روز بعد تو بیمارستان بستری شد.... به خاطر تصادف و نرسوندنش به بیمارستان ریه هاش آب گرفته بود...

یک هفته بعد درگذشت....

 

 

 

 

حالا اون دختر کجاست؟؟؟ اصلا می دونه چی کار کرده؟؟

خدا شفا داد و بنده خدا ..................................................................................!

عجب روزگاریه

 

نه! به کفر من نترس! نترس،کافر نمی شوم !

هرگز،زیرا به نمی دانم های خود ایمان دارم. انسان و بی تضاد؟!

خمره های منقوش در حجره های میراث،عرفان لایت با طعم نعنا، شک دارم به ترانه ای که زندانی و زندانبان هم زمان زمزمه می کنند...

 (حسین پناهی)

سالهاست که پی یافتن دلیل بودنم هیهات که هیچ چیزی دلیل بر بودن نیست هیهات که بودن و پوچی مترادفند...

زندگی در کمال و بودن در کمال و مردن در کمال و... همه چی بی معنیه! حتی خود کمال بی معنیه!

هيچ کس اشکي براي ما نريخت ...هر که با ما بود از ما مي گريخت ...چند روزي ست حالم ديدنيست... حال من از اين و آن پرسيدنيست... گاه بر روي زمين زل مي زنم... گاه بر حافظ تفاءل مي زنم... حافظ ديوانه فالم را گرفت... يک غزل آمد که حالم را گرفت:

... ما زياران چشم ياري داشتيم... خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

من تازه گی ها یه سری قانونای جدید کشف کردم در حد بنز و انیشتین و اینا.... اول اینکه تو هر چی کلاه بردار تر  ظالم تر  مال مردم خورتر باشی ... در عوضش سالم تر خوشبخت تر می شی و این کاملا ارتباط مستقیم داره با شدت اون... و البته اینکه وجدان نداشته باشی...!....

 

در واقع به یه صورت دیگه می شه گفت که هر چی دلت پاک تر باشه و واسه همه بتپه و با وجدان تر باشی بدبخت تری... چون تو فکر دیگران هستی دلت براشون می سوزه غصه هات از اون ظالمه بیشتره ولی اون ظالمه چی؟؟ فقط فکر خودشه غصه هیچی ام نداره در واقع وجدان نداره!! اون وجدانه هی نهیبش نمی زنه!!

 

دیروز داشتم فکر می کردم که این چه جور عدلیه؟؟؟

اصلا این عدالت برای من تعریف نشده است.... آقا جون من و به زندگی بعدی و بهشت و اینا خر نکنین.... همین تنور داغ الان و بچسب!! خوشبختی آدمای خوب تو این دنیا چه جوری تعریف میشه؟؟؟

ا

راستی که در جهان دوستی به مانند چشمه ای می ماند که در گوشه ای به مرداب می رسد... حیف پاکی اون آب روان!

نمی دونم تو این دنیا دنبال چی ام؟؟ اصلا چرا هستم؟؟ چرا همه چی برام رنج آوره؟ چرا زندگی کردن مفهومی نداره.... امشب می خوابم به امید اینکه فردا نباشه ! کاشکی هیچ وقت دیگه خورشید رو نبینم... از زمین و همه آدماش متنفرم... از مفهوم بیهوده زندگی متنفرم... از خواستن و نرسیدنش از حسرت و آه از همه بدبختی هاش.. کاشکی خدا هیچ وقت آدم رو نمی آفرید ... کاشکی حداقل مقطوع النسل می شد تا الان اینهمه بدبختی نبود... هیچ چی نمی تونه التیامم بده... دیگه حتی عشق هم خاصیت مرهم بودنش رو از دست داده بدتر می سوزونه زخماموو ..خدااااااااااااااااااااااا بسه دیگه چراغارو خاموش کن موقع استراحته!

اینقدر غصه دارم که نگوووو! کاش دنیا تموم می شد یا حداقل من تموم می شدم... با تمام وجود داغونم ....

دیگه گریه ام هم نمی گیره.... اشک هم از من دریغ شده.... اگه همین الان بیان و قلبم و باز کنن جز فریاد چیزی نمی بینین...

آه که زندگی چقدر دردناکه!!

دخترک از ترس خودش رو گوشه اون دخمه تاریک و وحشتناک مچاله کرده بود و با ترس چشماش رو به تاریکی دخمه دوخته بود... از تاریکی نمی ترسید نه! از نوری که هر آن ممکن بود تو اون تاریکی دیده بشه میترسید..

با خودش نجوا می کرد....

وای خدا عجب غلطی کردم... کمکم کن... بهترین دوران زندگیم رو تو این مملکت به امیدآینده خوب به درس خوندن گذروندم.. مثل خیلی از همسن و سالای خودم از خوشگذرونی و تفریح گذشتم تا الان خوشبخت زندگی کنم اما الان اونا بیرونن و من این جام!

تو اون سکوت دردناک صدای وحشتناکی بلند شد ... اندام درشت زنی در هالهای از نور دیده شد..

-پاشووووووووووووووووووووو گمشو بیا بیرون دختره خراب ....!می دونم باهات چی کار کنم می دونم دست کی بدمت... یه بلایی به سرت میارم مرغای آسمون به حالت زااار بزنن!! ننه بابات که سهله دست عزرائیلم بهت نرسه!!

دخترک سوزش دردناکی رو تو بازوهاش احساس کرد... چند لحظه بعد خودش رو تو راهرو دید... جیغ می زدو التماس میکرد...

ـ تو رو خداااااا ولم کن مگه من چی کار کردددددددددددم!!

ـ چی کار کردی؟؟؟ مفسد فی الارض.... باید آدمایی مثل شما رو همون لحظه تیکه تیکه کرد!!!

از میوونه چند تا راهرو عبور کردن و ته یکی از راهرو ها به یه اتاق رسیدن.... در اتاق باز شد و دخترک رو به داخل اتاق هل داد... صدای قفل کردن در از بیرون شنیده می شد....

دخترک احساس کرد کسی داخل اتاقه با وحشت اطرافش رو نگاه کرد و چشمش به یه مرد افتاد...

با وحشت به طرف در رفت و به در کوبید :

-دررووووووووو باز کنیییییییییییییین

صدای خنده مرد اومد..... دخترک به سمتش برگشت و با التماس بهش نگاه کرد...

-خب شنیدم که گه های زیادی خوردی!!!! از من شکایت کردی؟؟! من مزاحمت شدم نه؟؟؟! حالا مزاحمت نشونت میدم.... می دونی چند وقت دنبالتم که پدرت رو در بیارم... حالا تو چنگ منی!!

- ولم کن تو روووو خدا ولم کن به خدا نامزدمه!

صدای قهقه مرد فضای اتاق رو پر کرد....

زندگی فاصله بودن و رفتنه...  فاصله هم قشنگه هم زشته ... قشنگه چون زندگیه .... و زشته چون زندگیه!!

بسی سیاهی ها و سپیدی ها زندگی رو در خواهند نوردید... مهم اینه که ما درگیره سیاهی میشیم یا سپیدی...

در واقع هیچ آدم خاکستری تو این دنیا وجود نداره... اصلا این یه قانونه ...

پس بیایم این جمله رو درستش کنیم بودن تا نبودن زندگی این است....